2moms2be

Ok, daar gaat ie dan. Dinsdag begon met een smsje van Mieke, het leek erop of de bevalling daar was begonnen! Ik verwachtte eigenlijk nog niets en was door mijn boeken heen, dus samen met Miriam ging ik nog even naar de bibliotheek en kaartjes halen voor de bevallenen in mijn zwangerschapsclubje. Daarna een uurtje naar bed en toen kwam Rianne nog even thee drinken. Inge kwam nog even langs om een dvdtje te halen.

Inmiddels had ik een wat vervelend gevoel onder in mijn buik. Ik dacht dat het misschien het “echte” indalen was en bedacht me dat ik met dit gevoel in mijn buik wel aan mijn rust toe zou komen, omdat daarmee de zin tot eropuitgaan wel over was.

Ik kroop vroeg in bed en sliep een paar uurtjes. Ik werd rond 12 uur wakker en bedacht me dat mijn telefoon nog beneden lag. Ik ging hem halen want misschien was er nieuws van Mieke en dan kon ik gelijk even kijken of ik me verbeeldde dat er enige regelmaat in mijn buikkrampen zat. Een sms van Mieke, een zoon, Timme! Ik riep Jeroen en vroeg hem ook naar bed te komen, want ik had toch een wat raar gevoel. We lagen nog wat te praten, ik had genoemd dat het er “misschien wel op leek” dat er regelmaat zat in de krampen en Jeroen plaagde me wat en zei dat ik jaloers was op Mieke.

Plots voelde ik wat nats. Ik klikte het licht aan en keek, bloed! Snel rende ik naar de wc, meer bloed maar “echt stromen” deed het niet. Of toch? Ik vroeg me af of dit onder het criterium “meer dan normaal bloedverlies” viel en of ik het ziekenhuis moest bellen. Ik ging ff douchen en pakte toch de telefoon. Ja, kom maar langs. Jeroen pakte de spullen en ik wachtte in de kamer. Met een raar gevoel in de auto.

Daar aangekomen werd ik aan de ctg gelegd om te kijken hoe het met de baby ging. Gelukkig was er een krachtige hartslag leek het bloeden gestopt. Ik mocht de nacht in de verloskamer blijven en er werd een bed voor Jeroen bijgereden. Die nacht sliep ik niet, de krampen bleven maar werden niet echt sterker. In de ochtend was dan ook de conclusie dat de bevalling niet echt doorzette en dat ik terug moest naar de “zwangeren” kamer. Daar lag ik met 2 anderen op de kamer.

Jeroen en ik zaten een beetje ongemakkelijk, af en toe pratend, er kwam (luidruchtig) bezoek bij de buurvrouwen en ik wilde eigenlijk wel lopen, maar niet over een drukke gang en met een infuus in de hand (dat hadden ze gelijk bij binnenkomst geprikt om vocht toe te dienen). Rond een uur of 3 werden de weeen wat sterker, en kwam een verpleegkundige vragen of ik onder de douche wilde. Jah graag! Ze bracht me naar de badkamer. Ik kon heerlijk even alleen zijn en het water over mijn rug en buik laten stromen. Ze waren me zelfs vergeten maar ik kon alleen maar genieten van dat ik even alleen was. Inmiddels moest ik de weeen ook wegpuffen, en ik vroeg Jeroen later het gordijn dicht te doen rond mijn bed.

Laat in die middag waren de weeen eindelijk sterk genoeg en mocht ik terug naar de verloskamer. Daar kon ik prive weer lekker lopen, zitten, staan, liggen, alles wel binnen de straal van mijn infuus. Rond 6 uur zat ik op een stoel gehurkt, met mijn armen geleund op het bed toen ik een plopje voelde en vocht voelde stromen. Ik belde de verpleging en mijn vliezen bleken gebroken. Alleen bleek uit de kleur dat de baby in het vruchtwater gepoept had. Geen reden tot directe zorg maar wel iets om rekening mee te houden.

Mijn weeen waren pijnlijk, maar bleven onregelmatig en dat vond ik erg moeilijk om mee om te gaan. De ene keer had ik 3 korte weeen binnen 2/3 minuten, dan duurde het weer een paar minuten voor de volgende kwam, maar die duurde dan extra lang. Een paar keer tot soms wel 20/30 keer puffen en zuchten voor die voorbij was, ik kon me nergens op voorbereiden en werd er erg moedeloos van.

Rond middernacht gingen ze me toen voor de eerste keer toucheren. De conclusie: een bijna verstreken baarmoedermond en 1 centimeter ontsluiting. EEN centimeter! Ik dacht op dat moment dat ik het echt nooit zou redden en wilde ook echt niet meer.

Het schoot dus niet op en er werd weer een bed voor Jeroen gebracht. Dit vond ik een erg moeilijk moment, de gedachte dat hij kon gaan slapen en ik met deze weeen niet zag hoe mij dat ging lukken. Aan de andere kant kon ik ook niet veel verdragen, Jeroen wist niet wat hij moest doen en ik wist ook niet wat hij zou kunnen doen.

Mij werd aangeboden dat ik een injectie in mijn been kon krijgen waardoor de toppen van de weeen af zouden gaan en ik misschien wat zou kunnen slapen. Jah graag! Ik kreeg de injectie en ik ben inderdaad in slaap gevallen, maar ik werd snel (volgens Jeroen al na 3 kwartier) weer wakker, midden in een zeer zeer zeer pijnlijke wee. Ik schrok me helemaal kapot en schreeuwde het voor mijn gevoel ook uit. Ik was natuurlijk ook meteen weer klaarwakker en volledig bij. Ik was moe, moedeloos en zag het helemaal niet meer zitten. Ik hield me vast aan de gedachte dat ons kindje toch wel op 4 oktober nog geboren zou worden, dus deze dag nog.

In de ochtend werd ik weer getoucheerd en wilden ze een elektrode op het hoofd van de baby plaatsen. Drie centimeter ontsluiting en het plaatsen van de elektrode lukte niet want het hoofdje zat nog te diep. Toen stelden ze (inmiddels de zoveelste ploeg verloskundigen) voor om een ruggeprik te geven in combinatie met weeenstimulerende middelen, omdat mijn eigen weeen te weinig leken te doen. Ik kon dan slapen en kracht opdoen voor de persweeen, omdat ik anders de bevalling zelf niet meer zou volhouden. Ik wilde op dat moment alleen maar slapen en er niet meer zijn dus ik vond alles best.

Eerst werden de weeenopwekkers aan het infuus gekoppeld en ook al opgedraaid. Weer een moeilijk moment omdat ik dacht dat ik nog sterkere weeen zou krijgen terwijl het nog niet duidelijk was wanneer de anestesist zou kunnen en ik kon de verpleegkundige wel wat doen. In plaats van sterker werden de weeen echter regelmatig en veel beter te “handelen”. Om de drie/vier minuten en met 8 keer puffen over het hoogtepunt heen en na 10 keer weg. Ik voelde me al een stuk beter en kon voor het eerst ook echt mijn geleerde oefeningen in de praktijk brengen. Ademen langs mijn rug en het kruis zo wijd mogelijk open .

De anestesist kwam en moest drie keer prikken voor het lukte de ruggeprik te zetten. Het maakte me allemaal niet meer uit. Op het moment dat de pijn helemaal weg was viel ik ook in slaap. ’s Middags rond een uur of 2 werd ik weer wakker, mede omdat de weeenstimuleerders inmiddels zo ver waren opgedraaid dat ze door de ruggeprik heen kwamen. Toch vond ik dit niet meer vervelend en zelfs prettig dat ik weer wat voelde. Ik moest tenslotte nog bevallen.

Ze kwamen weer toucheren, 5 centimeter ontsluiting maar de baarmoedermond was erg week en ze maakte hem nog eens extra “los”. Ik moest nog wat langer wachten maar mocht wel licht meepersen. Rond 4 uur kwam de verloskundige weer langs. Het leek erop of de baby het wat moeilijk kreeg tijdens de weeen en hij/zij moest nu toch wel snel komen. Ze had met de gynaecoloog overlegd en deze zou nog een keer toucheren, maar als het echt niet opschoot zou het misschien toch nog een keizersnede worden. Jeroen was net even naar de brasserie gelopen EN zijn mobiel vergeten en ik kon hem wel even schieten. NIET NU nog een keizersnede.

Op het moment dat ik de verpleegkundige gevraagd had de brasserie te bellen kwam hij ook binnen, en even later ook de gynaecoloog. Zij toucheerde en concludeerde dat ze de baby “al bij de oren kon pakken”. We gaan zo persen! De ruggeprik werd uitgezet en rond kwart voor vijf kwam ze terug. De eerste paar persweeen persde ik wat “random” omdat ik nog niet echt de timing voelde. Ik voelde dat ze zich zorgen ging maken en riep: Mijn moeder heeft een vacuumverlossing gehad. “We dachten er net over na”. DOEN! Nog 2 keer half half want shit wat deed dat zeer. Ik had het gevoel of ze de vacuumpomp aan mijn binnenkant hadden vastgezogen. Ik besloot overal doorheen te gaan en persde zo hard als ik kon. Toen het hoofdje eenmaal geboren was was de pijn voorbij en de perswee daarna kwam het lichaampje. De baby werd op mijn buik gelegd en ik keek onder de buik door. Voor de zekerheid greep ik nog even in zijn kruis. Een JONGETJE!

De navelstreng zat om zijn lijfje gewikkeld, half om de nek en onder zijn oksel door. Hij werd uitgezogen, had moeite met ademhalen en kreunde met elke uitademing. Snel werd hij dus ook alweer van mijn buik gehaald en op een andere tafel gelegd. Daar waren ze met hem bezig terwijl ik daar lag. Dit stukje van de puzzel moet Jeroen nog maar invullen, want ik weet niet precies wat er toen gebeurde. Alleen dat hij (Hoe heet hij? MADS!) op een gegeven moment naar de neonatologie werd gebracht. De zuster ging erachteraan met een camera en kwam regelmatig een update geven en daarna een foto van onze zoon.

Ondertussen wilde mijn placenta niet loskomen en was er zelfs even sprake van dat ik nog naar de OK zou moeten. Gelukkig lukte het de volgende gynaecoloog om de placenta los te trekken/duwen, na een injectie met een of ander “nieuw middeltje”. Een bijna flauwvalincident in de douche later mocht ik naar zaal en nog weer wat later met bed en al naar de neonatologie om eindelijk rustig mijn zoon te bekijken…

Posted on October 11th, 2007 by nienuh
Filed under: de bevalling, nienuh | 17 Comments »

Dit bericht schreef ik een aantal maanden geleden, naar aanleiding van mijn bezoek aan deze cursus. Voor mezelf (en voor jullie) even een reminder over wat ik wel geleerd heb.

Aanleggen: Minimaal elke 3 uur, maar in prinipe de eerste weken op “vraag (elke 1,5 uur is ook prima). Voorkeur voor kindje op de kamer leggen, zodat je kunt zien wanneer het wakker wordt en al met open mondje om zich heen begint te kijken. Het is makkelijker een rustig kindje te voeden dan een kindje dat al een beetje opgewonden is omdat het HONGER heeft. Neusje ter hoogte van de tepel (want het nekje moet gestrekt worden om te kunnen drinken), aankoppelen op het moment dat het mondje wijd opengespert is (like a bird!).

Voeden met de ene borst, andere borst is toetje. Ook doen als kindje geen honger lijkt te hebben, druk eraf is signaal lichaam om voeding te maken. Kindje drinkt met tussenpozen, je kunt aan de oren en het kaakje zien wanneer het echt drinkt itt tot wanneer het sabbelt. Stimuleren kan door in de handpalm van kindje te wrijven. Loskoppelen met de vinger in de mond vacuum verbreken.

Regelmomenten bij 8-10 dagen, 3 maanden en 6 maanden omdat de kwantiteit en kwaliteit van de borstvoeding dan aangepast wordt, vaker aanleggen in deze dagen en dan moet het vanzelf weer overgaan in een normaal ritme.

Schrik niet als je kind een weekje te weinig groeit, is met borstvoeding heel normaal. Mocht je in het begin niet genoeg hebben en je maakt je zorgen dan kun je ook bijvoeden met kunstvoeding, maar blijven aanleggen.

Was dat m? Ik geloof het wel, aanvullen mag, maar doe het gewoon op mijn eigen gevoel. Dat is mijn voornemen .

Posted on October 6th, 2007 by nienuh
Filed under: informatie, nienuh | 5 Comments »

Nee hoor, nog geen weeen. Maar wel weer goed nieuws bij de eerste hulp zwangeren. De verpleegkundige trok verbaasd zijn wenkbrauwen op na zien van mijn buik en aanleggen van de CTG “Zeggen ze dat het een klein kindje wordt?” en de toxlab (ik word nog een expert in termen) en bloeddruk waren allemaal prima. Anderhalf uur gezellig kletsen met mams en Norbert in het ziekenhuis en daarna konden we gewoon weer naar huis. Hoe grappig ik ook was, ze hebben me niet gehouden .

Wel kwam ik in de gang een collega van de zwangerschapsclub tegen, met haar nieuwbakken dochter in haar armen. Score 3 bevallen, 3 meiden. Verder hebben moeders en ik het huis stofgezogen en gedweild en zijn de ramen van buiten nu ook gedaan. We gaan voor nog 2 weken later bevallen en dan ook echt een modelhuis hebben, van top tot teen schoongemaakt . Fijn weekend allemaal!

Uhm, denkt ze. Krijg nu toch wel een dikke kop!

Met oma.

Posted on September 28th, 2007 by nienuh
Filed under: gynaecoloog, nesteldrang?!?, nienuh, onderzoeken | 45 Comments »

Score: Een uk met een goede hartslag en een moeder met een licht verhoogde bloeddruk (130/90).

Aktie gynaecoloog: Bloedprikken en urine controle vandaag, en vrijdag nog een keer, plus weer een CTG.

“En als er dan wat gevonden wordt dan word je opgenomen.”

Zucht, we zien wel weer wat het wordt. Vrijdag meer nieuws.

Posted on September 26th, 2007 by nienuh
Filed under: gynaecoloog, nienuh, onderzoeken | 11 Comments »

Vanaf 37 weken mag het gebeuren, en inmiddels zitten we al op 38+ en 39+ weken.

De eerste mailtjes (is er al wat gebeurd?) beginnen al te komen en het voelt als tijd voor meldplicht om te voorkomen dat mensen valse verwachtingen gaan koesteren. Nee, nog niets aan de hand hoor! Alles is (nog) rustig.

Vanmorgen had ik de intake bij het ziekenhuis. Vast doorgeven van de noodtelefoonnummers (het is jou mam), verloskundigenpraktijk en kraamzorginstelling. Wanneer mag ik me melden (bij bloedverlies, gebroken vliezen of pijnlijke weeen om de 4/5 minuten), wat gebeurt er als er dan nog maar weinig aan de hand is (dan word ik teruggestuurd naar huis) en hoe gaat de bevalling in zo’n verloskamer (onder begeleiding van een verlos- en verpleegkundige van het ziekenhuis). Raar idee hoor, dat ik daar dan straks lig te bevallen. Overigens niet raarder dan het idee dat ik thuis lig te bevallen hoor .

De vluchtkoffer staat ook klaar. Nog ingepakt voor de eventuele keizersnede, dus met plenty pyjama’s, onderbroeken en sokken. Ik heb in het ziekenhuis nog zo’n mooie rode oefenbal gekocht, zodat ik daar straks misschien overheen kan hangen (dikke ). Of gebruiken voor de buikspieroefeningen na de tijd (nog dikkere ). Of gewoon als accessoire in de woonkamer kan laten liggen.

En ow, ik heb zaterdag de sluitlakens van oma meegekregen. De echte ouderwetsche, gewoon een dubbele lap katoen, netjes omgestikt. Moet met veiligheidsspelden om je buik bevestigd. Drie stuks maarliefst, dus wil je het ook proberen Miek dan moet je maar eentje op komen halen. We zien wel of ik ze gebruik, het idee dat het kan is leuk.

Da was het wel voor vandaag, ik ga een pomp zoeken om de bal op te pompen. Ciao!

Posted on September 24th, 2007 by nienuh
Filed under: 8 maanden, informatie, na de bevalling, nienuh, verloskundige | 7 Comments »