2moms2be

Â

Och och, wat hebben we dit log verwaarloosd… Janine kán niet anders, die zat een week in het ziekenhuis, maar ik heb geen geldig excuus vrees ik. Behalve dan dat ik kraamvrouw ben? Gisteren hoorde ik dat je dat officieel 6 weken bent (wist u dat?) maar voor mijn gevoel is het nu al een beetje afgelopen, met de kraamhulpen die weg zijn (het was heerlijk, maar nu ook wel weer heel fijn om op onszelf te zijn!).
Twee jongens! Had ik wel even helemaal gelijk hè. Janine deed het keurig op 4 oktober, onze afgesproken datum, ik moest helaas weer afwijken en Timme op 2 oktober al op de wereld zetten… Jongens, wat een geweldige bevalling heb ik gehad. Je hebt op mijn log Peters versie van het verhaal al kunnen lezen, hier dan maar even de mijne? Voor wie het interesseert.

Dinsdagochtend, 2 oktober 2007 werd ik met Peters wekker wakker om half 7 en ontdekte een kramperig gevoel dat om de zoveel minuten weer terugkeerde. Woei! Ik was me ervan bewust dat deze voorweeËn nog wel een tijdje zouden kunnen aanhouden voordat het door zou zetten maar- Bente was er ook binnen 24 uur nadat de voorweeën begonnen en Peter besloot eerst in ieder geval thuis te blijven; werd het niets, dan zou hij altijd nog naar zijn werk kunnengaan.
Ik ging douchen met Bente, en de ochtend verliep heel relaxed, met een wandeling naar de supermarkt (eten voor die avond gehaald) waar we Mirjam en Yari tegenkwamen (“ja, peter is thuis, ja, ‘t is een beetje begonnen geloof ik!” en eindelijk de film Angela’s Ashes gekeken, haha, terwijl ik de weeën heel goed de baas kon. Twijfels… Zou Peter tóch maar gaan werken? Ach nee, stel dat het vanavond zou gebeuren, dan was het toch wel prettig dat we een beetje een rustig-an dagje hadden gehad en bovendien kwam Peter nu toe aan klusjes die hij maar steeds liet liggen, haha!
’s Middags rond half 4 haalden Wouter en Leonie Bente op en terwijl ik met Leonie nog even thee dronk werden de weeën heftiger en kwam er al regelmaat in. Bente was weg en ja hoor, om de 4, 5 minuten een minuut lange weeën- dit werd serieus. Om half 5 de verloskundige gebeld en nou ja, helaas, toen nog geen ontsluiting en de “ontnuchterende” opmerking van vk: “voor hetzelfde geld zijn dit voorweeën die niet doorzetten en zie ik je donderdag weer op het spreekuur”. WATTEH!?

Ik besloot in bad te gaan, en terwijl ik daar lag vroeg ik me bij elke wee af of die wel wat deed. Krachtig genoeg? Duurt ie lang genoeg? Ik werd behoorlijk gek van die gedachte, dat het niet zou doorzetten. En ik lag nota bene de LINDA. te lezen, dit konden toch geen goede ontsluitingsweeën zijn? Onrust in m’n kont, na een uurtje in bad had ik het wel gezien en kroop ik in bed. Peter naast mij, viel er zelfs bij in slaap. Ik was helemaal ‘in control’, kon die weeën prima de baas, ook al waren ze nog zo venijnig. Af en toe kneep ik Peter heel gemeen hard met m’n nagels in zijn handen, waarop hij verschrikt begon mee te puffen op een totaal ander ritme dan ik bezig was, maar dat boeide me niet; hij moest gewoon even meemaken dat ik leed Na een tijd in bed door te hebben gebracht was ik het heelmaal zat daar, dus hup, weer naar de badkamer. Niet in bad of onder de douche maar lekker in die warme ruimte staan, zitten op het wcdeksel, staan voor de spiegel, en maar denken, al die tijd: “open van onderen…. ruimte maken voor de baby”. Inademend door de neus, pfffff pfffff pfffff uitademen, buik groot.
Opeens dacht ik al het hoofdje te voelen, terwijl ik een wee wegpufte op de wc. “Peter, bel Henrianne nu maar, ik wil gewoon even weten ho het er voor staat, of het ergens toe leid. En ik denk dat ik zojuist het hoofdje voelde…” Peter sputterde nog even tegen, dacht dat me een vreselijke teleurstelling te wachten stond als de verloskundige nu zou komen, want ik handelde het allemaal nog veel te goed. Maar, zoals het een goede man betaamt belde hij braaf Henrianne op en die was er om… half 9? Zoiets.
Ze voelde even en wist mij totaal te overrompelen met de woorden: “ik denk dat ik je heel blij ga maken: je hebt al 8 cm, ik ga beneden snel kruiken maken en als je het goed vind ga ik dan je vliezen breken, dan mag je al gaan persen.”
Peter en ik waren totaal niet voorbereid op deze informatie Ik wachtte op alle donder en bliksem en ellende die ik met Bente had gehad, en nu was het al bijna zover? In de tijd dat de verloskundige beneden was pufte ik nog een wee weg en werd verschrikkelijk emotioneel bij de gedachte dat we al snel ons kindje zouden kunnen vasthouden. Ik was erg helder, heb de hele bevalling supergoed meegemaakt en ook dát was wel even beangstigend; wetend, dat je dadelijk weer een kind eruit moet persen, en dat dit de vorige keer zo vreselijk mis ging… Na het prikken van de vliezen kwam er meteen een geweldige perswee. Henrianne stond klaar met de verdovingsprik; ze wilde eerst zien hoe snel ik was met het persen, voor ze zou prikken en een knip zetten, maar ik geloof dat ze het meteen deed- ze riep aanwijzingen- wegzuchten! wachten op de volgende wee!  en het lukte me deze aanwijzingen te volgen. Twee of drie persweeën en Timme was er al.  Â

WAUW. Daar ben je, mijn kindje! En meteen zag ik ook dat het, zoals ik de hele zwangerschap ‘wist’, een jongen was. Onze Timme. Ik werd gehecht, Timme scoorde 10/10 bij z’n Apgar, hij werd aangekleed en ik douchte me- werd daarbij wel wat licht in m’n hoofd maar dat trok later zo weer weg toen ik op bed lag. Beide families stonden rond half 11 aan mijn bed, de laatsten gingen om kwart over 12 de deur uit, en toen kwam onze eerste nacht- ik heb weinig geslapen, veel herinner ik me niet meer. Maar jongens, wat een fijne ervaring. Fijn om erachter te komen dat ik toch best goed ben in bevallen;-)
Mijn fysieke staat van zijn:
Van de hechtingen heb ik weinig tot geen last gehad, helaas wel weer gezellige aambeien geperst met de bevalling maar ook deze zijn alweer bijna weg dank zij de curanol. Hartstikke goed dus! Gisteren na een eerste wandeling toch behoorlijk bek af, dus ja, die conditie moet even weer rustig worden opgebouwd, maar verder… Toppie!

Voor foto’s van timme en zoooo verwijs ik u graag even naar m’n andere log. ‘k Ga niet alles dubbel loggen heur. En dan wachten we nu met smart op Janines story, want ze is weer thuis! Hoera! En dus ook online. Nien, van harte, nogmaals, met jullie mooie Mads. KUS!

Posted on October 11th, 2007 by miekuh
Filed under: Babybabbel