2moms2be

Ok, daar gaat ie dan. Dinsdag begon met een smsje van Mieke, het leek erop of de bevalling daar was begonnen! Ik verwachtte eigenlijk nog niets en was door mijn boeken heen, dus samen met Miriam ging ik nog even naar de bibliotheek en kaartjes halen voor de bevallenen in mijn zwangerschapsclubje. Daarna een uurtje naar bed en toen kwam Rianne nog even thee drinken. Inge kwam nog even langs om een dvdtje te halen.

Inmiddels had ik een wat vervelend gevoel onder in mijn buik. Ik dacht dat het misschien het “echte” indalen was en bedacht me dat ik met dit gevoel in mijn buik wel aan mijn rust toe zou komen, omdat daarmee de zin tot eropuitgaan wel over was.

Ik kroop vroeg in bed en sliep een paar uurtjes. Ik werd rond 12 uur wakker en bedacht me dat mijn telefoon nog beneden lag. Ik ging hem halen want misschien was er nieuws van Mieke en dan kon ik gelijk even kijken of ik me verbeeldde dat er enige regelmaat in mijn buikkrampen zat. Een sms van Mieke, een zoon, Timme! Ik riep Jeroen en vroeg hem ook naar bed te komen, want ik had toch een wat raar gevoel. We lagen nog wat te praten, ik had genoemd dat het er “misschien wel op leek” dat er regelmaat zat in de krampen en Jeroen plaagde me wat en zei dat ik jaloers was op Mieke.

Plots voelde ik wat nats. Ik klikte het licht aan en keek, bloed! Snel rende ik naar de wc, meer bloed maar “echt stromen” deed het niet. Of toch? Ik vroeg me af of dit onder het criterium “meer dan normaal bloedverlies” viel en of ik het ziekenhuis moest bellen. Ik ging ff douchen en pakte toch de telefoon. Ja, kom maar langs. Jeroen pakte de spullen en ik wachtte in de kamer. Met een raar gevoel in de auto.

Daar aangekomen werd ik aan de ctg gelegd om te kijken hoe het met de baby ging. Gelukkig was er een krachtige hartslag leek het bloeden gestopt. Ik mocht de nacht in de verloskamer blijven en er werd een bed voor Jeroen bijgereden. Die nacht sliep ik niet, de krampen bleven maar werden niet echt sterker. In de ochtend was dan ook de conclusie dat de bevalling niet echt doorzette en dat ik terug moest naar de “zwangeren” kamer. Daar lag ik met 2 anderen op de kamer.

Jeroen en ik zaten een beetje ongemakkelijk, af en toe pratend, er kwam (luidruchtig) bezoek bij de buurvrouwen en ik wilde eigenlijk wel lopen, maar niet over een drukke gang en met een infuus in de hand (dat hadden ze gelijk bij binnenkomst geprikt om vocht toe te dienen). Rond een uur of 3 werden de weeen wat sterker, en kwam een verpleegkundige vragen of ik onder de douche wilde. Jah graag! Ze bracht me naar de badkamer. Ik kon heerlijk even alleen zijn en het water over mijn rug en buik laten stromen. Ze waren me zelfs vergeten maar ik kon alleen maar genieten van dat ik even alleen was. Inmiddels moest ik de weeen ook wegpuffen, en ik vroeg Jeroen later het gordijn dicht te doen rond mijn bed.

Laat in die middag waren de weeen eindelijk sterk genoeg en mocht ik terug naar de verloskamer. Daar kon ik prive weer lekker lopen, zitten, staan, liggen, alles wel binnen de straal van mijn infuus. Rond 6 uur zat ik op een stoel gehurkt, met mijn armen geleund op het bed toen ik een plopje voelde en vocht voelde stromen. Ik belde de verpleging en mijn vliezen bleken gebroken. Alleen bleek uit de kleur dat de baby in het vruchtwater gepoept had. Geen reden tot directe zorg maar wel iets om rekening mee te houden.

Mijn weeen waren pijnlijk, maar bleven onregelmatig en dat vond ik erg moeilijk om mee om te gaan. De ene keer had ik 3 korte weeen binnen 2/3 minuten, dan duurde het weer een paar minuten voor de volgende kwam, maar die duurde dan extra lang. Een paar keer tot soms wel 20/30 keer puffen en zuchten voor die voorbij was, ik kon me nergens op voorbereiden en werd er erg moedeloos van.

Rond middernacht gingen ze me toen voor de eerste keer toucheren. De conclusie: een bijna verstreken baarmoedermond en 1 centimeter ontsluiting. EEN centimeter! Ik dacht op dat moment dat ik het echt nooit zou redden en wilde ook echt niet meer.

Het schoot dus niet op en er werd weer een bed voor Jeroen gebracht. Dit vond ik een erg moeilijk moment, de gedachte dat hij kon gaan slapen en ik met deze weeen niet zag hoe mij dat ging lukken. Aan de andere kant kon ik ook niet veel verdragen, Jeroen wist niet wat hij moest doen en ik wist ook niet wat hij zou kunnen doen.

Mij werd aangeboden dat ik een injectie in mijn been kon krijgen waardoor de toppen van de weeen af zouden gaan en ik misschien wat zou kunnen slapen. Jah graag! Ik kreeg de injectie en ik ben inderdaad in slaap gevallen, maar ik werd snel (volgens Jeroen al na 3 kwartier) weer wakker, midden in een zeer zeer zeer pijnlijke wee. Ik schrok me helemaal kapot en schreeuwde het voor mijn gevoel ook uit. Ik was natuurlijk ook meteen weer klaarwakker en volledig bij. Ik was moe, moedeloos en zag het helemaal niet meer zitten. Ik hield me vast aan de gedachte dat ons kindje toch wel op 4 oktober nog geboren zou worden, dus deze dag nog.

In de ochtend werd ik weer getoucheerd en wilden ze een elektrode op het hoofd van de baby plaatsen. Drie centimeter ontsluiting en het plaatsen van de elektrode lukte niet want het hoofdje zat nog te diep. Toen stelden ze (inmiddels de zoveelste ploeg verloskundigen) voor om een ruggeprik te geven in combinatie met weeenstimulerende middelen, omdat mijn eigen weeen te weinig leken te doen. Ik kon dan slapen en kracht opdoen voor de persweeen, omdat ik anders de bevalling zelf niet meer zou volhouden. Ik wilde op dat moment alleen maar slapen en er niet meer zijn dus ik vond alles best.

Eerst werden de weeenopwekkers aan het infuus gekoppeld en ook al opgedraaid. Weer een moeilijk moment omdat ik dacht dat ik nog sterkere weeen zou krijgen terwijl het nog niet duidelijk was wanneer de anestesist zou kunnen en ik kon de verpleegkundige wel wat doen. In plaats van sterker werden de weeen echter regelmatig en veel beter te “handelen”. Om de drie/vier minuten en met 8 keer puffen over het hoogtepunt heen en na 10 keer weg. Ik voelde me al een stuk beter en kon voor het eerst ook echt mijn geleerde oefeningen in de praktijk brengen. Ademen langs mijn rug en het kruis zo wijd mogelijk open .

De anestesist kwam en moest drie keer prikken voor het lukte de ruggeprik te zetten. Het maakte me allemaal niet meer uit. Op het moment dat de pijn helemaal weg was viel ik ook in slaap. ’s Middags rond een uur of 2 werd ik weer wakker, mede omdat de weeenstimuleerders inmiddels zo ver waren opgedraaid dat ze door de ruggeprik heen kwamen. Toch vond ik dit niet meer vervelend en zelfs prettig dat ik weer wat voelde. Ik moest tenslotte nog bevallen.

Ze kwamen weer toucheren, 5 centimeter ontsluiting maar de baarmoedermond was erg week en ze maakte hem nog eens extra “los”. Ik moest nog wat langer wachten maar mocht wel licht meepersen. Rond 4 uur kwam de verloskundige weer langs. Het leek erop of de baby het wat moeilijk kreeg tijdens de weeen en hij/zij moest nu toch wel snel komen. Ze had met de gynaecoloog overlegd en deze zou nog een keer toucheren, maar als het echt niet opschoot zou het misschien toch nog een keizersnede worden. Jeroen was net even naar de brasserie gelopen EN zijn mobiel vergeten en ik kon hem wel even schieten. NIET NU nog een keizersnede.

Op het moment dat ik de verpleegkundige gevraagd had de brasserie te bellen kwam hij ook binnen, en even later ook de gynaecoloog. Zij toucheerde en concludeerde dat ze de baby “al bij de oren kon pakken”. We gaan zo persen! De ruggeprik werd uitgezet en rond kwart voor vijf kwam ze terug. De eerste paar persweeen persde ik wat “random” omdat ik nog niet echt de timing voelde. Ik voelde dat ze zich zorgen ging maken en riep: Mijn moeder heeft een vacuumverlossing gehad. “We dachten er net over na”. DOEN! Nog 2 keer half half want shit wat deed dat zeer. Ik had het gevoel of ze de vacuumpomp aan mijn binnenkant hadden vastgezogen. Ik besloot overal doorheen te gaan en persde zo hard als ik kon. Toen het hoofdje eenmaal geboren was was de pijn voorbij en de perswee daarna kwam het lichaampje. De baby werd op mijn buik gelegd en ik keek onder de buik door. Voor de zekerheid greep ik nog even in zijn kruis. Een JONGETJE!

De navelstreng zat om zijn lijfje gewikkeld, half om de nek en onder zijn oksel door. Hij werd uitgezogen, had moeite met ademhalen en kreunde met elke uitademing. Snel werd hij dus ook alweer van mijn buik gehaald en op een andere tafel gelegd. Daar waren ze met hem bezig terwijl ik daar lag. Dit stukje van de puzzel moet Jeroen nog maar invullen, want ik weet niet precies wat er toen gebeurde. Alleen dat hij (Hoe heet hij? MADS!) op een gegeven moment naar de neonatologie werd gebracht. De zuster ging erachteraan met een camera en kwam regelmatig een update geven en daarna een foto van onze zoon.

Ondertussen wilde mijn placenta niet loskomen en was er zelfs even sprake van dat ik nog naar de OK zou moeten. Gelukkig lukte het de volgende gynaecoloog om de placenta los te trekken/duwen, na een injectie met een of ander “nieuw middeltje”. Een bijna flauwvalincident in de douche later mocht ik naar zaal en nog weer wat later met bed en al naar de neonatologie om eindelijk rustig mijn zoon te bekijken…

Posted on October 11th, 2007 by nienuh
Filed under: de bevalling, nienuh