Die begon met mogen uitslapen maar dan is kunnen een 2. Stiekem toch al wakker en elke keer als ik bijna weer insliep hoorde ik zoon beneden gillen. Om half 10 wilde hij perse naar mama toe. Dit liet hij luid en duidelijk horen en ik gaf het slapen maar op.

Eenmaal opgestaan was ik onrustig. Keek naar buiten naar het grijze weer en voelde me opgesloten. Toen het een uurtje later een beetje blauw werd ontsnapte ik -met zoon op de loopfiets- om een eindje te gaan wandelen. Kon de papa een begin maken met het opruimen van de zolder, zonder goedbedoelde maar slecht uitkomende hulp van overactieve zoon.

Ik ging halverwege de wandeling met kopje koffie verkeerd met opgeschuimde melk en kaneel halen bij vriendinnetje Miriam. Kreeg het ook nog . Nam een uurtje later een doorgedraaide dino mannetje weer mee voor de rest van de wandeling. Stopt hem bij thuiskomst onmiddelijk in bed.

Toen kroop ik voor een uurtje met boek in bad. Boek wist niet te boeien, maar ik vrees dat het boek daar weinig aan kon doen. Toen ik uit bad was was Mads ook alweer wakker en weer net zo onrustig en grensverkennend als voor zijn middagslaap. De grenzen van zijn eigen kunnen en de grenzen van zijn ouders, soms beide tegelijk.

Nu ligt hij eindelijk weer in bed. En probeer ik de onrust die me al de hele dag in zijn greep houdt kwijt te raken. Of op zijn minst te snappen waar het vandaan komt (behalve van het constante politieagentje spelen van vandaag natuurlijk).

De komende week met veel onderwijs klopt alweer aan de deur. Dat gaat door tot mijn verlof. Over een maand gaan we (laten) verbouwen. Qua zwanger ben ik over de helft (Beeb trapt overigens heerlijk mee). Maar waar de onrust nu precies vandaan komt? Misschien is het wel alles tegelijk.

Tijdens het schrijven van dit logje heb ik een ander boek gepakt. Gezapt van de reunie (neuh) naar notting hill (dubbel neuh) naar criminal minds (meteen reclame). Alle vandaag bijgewerkte logjes alweer gelezen. Nog 10 minuten geworsteld met een goed onrustig einde aan dit logje. Zonder resultaat.

Ikke beetje boos. Ook al zit ik in de auto die mama met veel liefde voor mij gemaakt heeft in de hoop dat dat mij even bezig zou houden.

Vanochtend heel vroeg was ie gepland. De 20 weken echo. En nu heb ik net al bij het kikkertje gelezen, en ben ik geneigd te vertellen over onze echoscopiste. Die nu 5 minuten te laat kwam, wat best flauw is als je zelf zo je best hebt gedaan om om 8 uur, met gewassen, gestreken en gevoerde Mads op de stoep te staan. En die 3 jaar geleden bij de zwangerschap van Mads nog verloskundige in “onze” praktijk was. Mijn minst favoriete. Goed dat we haar nu alleen maar voor de 20 weken echo hebben dus.

Ze begon met “Jullie weten waarvoor jullie hier zijn?” Uh, JA? En dat we niet alles kunnen zien? Nou, wij kunnen zeker niet alles zien, dus dat klopt wel jah. Maar die vervolgens redelijk snel haar lijstje langsliep. Gelukkig is alles ok. Ook de placenta, die met de zwangerschap van Mads nog laag, voor de uitgang (en aan de voorkant) lag ligt nu hoog. En aan de achterkant, wat mede verklaard waarom ik dit kleintje vroeger en beter voel dan Mads. Hiep hoi! Met een half uurtje stonden we weer buiten, koel en zakelijk.

Maar… vol trots presenteren wij…. ons kindje .

Inmiddels kent Mads het herhalende versje uit “Koekjes!” bijna uit zijn hoofd. Prachtig vindt hij het. Mama “WasjijhetDiederikoneemamanietik” lezen*?

En ik vind het ook leuk om voor te lezen. En dat is beslist niet met alle boekjes zo (Kill Bill Bobbi!). Dus ging ik maar eens op zoek naar meer van T.ed van L.ieshout.

Ik bestelde spin op sokken. Ik ben benieuwd of het net zo leuk is als koekjes. En nu ik toch bezig was, keek ik ook even voor mezelf. Er stond tenslotte nog een cadeaubolletje van mijn werkgever van de kerst. Dus ook Dead until Dark van Charlaine Harris, Rides a dread legion van Raymond Feist en PS I love you van Cecelia Ahern vielen in mijn winkelwagentje. En om het bedrag mooi rond te maken trok ik ook nog het boek over het molletje dat wil weten wie er op zijn hoofd gepoept heeft uit de kast. Een beetje in voorbereiding op het potje, maar vooral inspelend op Mads’ herhalend verzoek om de inhoud van zijn luier van dichtbij te bekijken.

Binnenkort mijn recenties van de kinderboeken. De boeken voor mezelf laat ik hopelijk natuurlijk liggen tot mijn verlof. Want tot die tijd ben ik vooral druk met colleges voorbereiden. Het eerste college van vandaag ging prima, de studenten hebben me niet opgegeten. En dat viel dus weer mee.

*Mads gebruikt nogal lange titels. Zo zing ik regelmatig op verzoek “poesjemiauwkomeensgauwikheblekkeremelkvoorjou” of “indemaneschijnklomiktrapjeraamkozijn”.

Eigenwijsheid is… het op de terugweg weer proberen . Maar niet aan mijn moeder vertellen he?

Overigens viel het allemaal mee hoor gisteren. Geen echte schade, behalve aan mijn ego. En een beetje aan mijn fiets, maar die fietst ook gewoon nog. Vandaag ben ik omgefietst, over het geasfalteerde en gestrooide fietspad langs de grote weg. Dat heb ik dan wel geleerd. Wat een takkewind trouwens!

Was ik nog niet binnen, wees een meisje (vrouw?) die met mij de trap op liep mij op “het zwart onder mijn ogen”. Mascara uitgelopen. Wel fijn dat ze het even zei, want vorige week heb ik 2 uur (alleen) aan mijn bureau gezeten met panda-ogen. Kwam ik er pas achter toen ik in het toilet in de spiegel keek (en dat doe ik nog niet eens altijd, dus 2 uur viel nog mee).

Straks mag ik mijn eerste college geven van het nieuwe kwartiel. Van 15.45 tot 17.30. Kan ik nog lekker de hele dag tegenaan hikken.

De hel van 2010.  Zandpad, niet gestrooid, wel lekker opgevroren.

Hier fietste ik (ook) weer. En dit beeld zie ik dan zo’n 3 kilometer. Spoor rechts links, weilanden of bomen links rechts. Wind tegen (als ik pech heb).

Deze jongeman weet het zeker. Sneeuw is OK!

ZIEN dat er voor je een fietser aan het lopen is,
maar dan denken “Ik wel”.
En dan vervolgens keihard onderuit gaan.

[GASTLOG!]

Ik zag dit als een uitnodiging…

19.30… de belllll… oh, hihihi… heee babe *whoooooow, buik, buik buik!*
Ik durfde niet te zeggen dat ik er eigenlijk al vanuit was gegaan dat ze in alle drukte het vergeten was, LOL, en dat ik mij zojuist mentaal en huispak-technisch aan het voorbereiden was op “Wie is de Mol?”… Dus net doen alsof er niets aan de hand is en snel andere trui aan. Snel dat ULTIEM SEXY leren jasje aan…(A) en gaan met die banaan!

Het adres?! Eueueueuehm… telefoongids?! Euuuhmm… gelukkig na hulplijn Jurroen konden we op pad!
(jaja, Ingay en flexibiliteit…da’s 2 handen op 1 buik tegenwoordig! )

AANKOMST
Zoek-zoek…oh my…folder vergeten… euhm…welke winkel nou ook alweer?! Oh, kijk eens: “Dure Winkel… Pijltje die kant op!”

Dus deze twee jongedames over de woonboulevard. En ja hoor, in de hele woonboulevard geen klant te bekennen, is net de Mevrouw die wij nodig hebben druk in de weer met stofjes en maten en prijzen (grooote prijzen) met een gezellig jong stel

Dan maar even zelf rondslenteren. Zoek-zoek… zoek-zoek… hmmmmm, nergens te bekennen… Dus mijn gezonde verstand vreesde: “die hebben ze vast nie :’(. Past namelijk nie bij de andere spulletjes die ze hier verkopen..” Maar goed, we besloten later op de avond terug te komen…

Dus weer naar de andere kant… “Betaalbare Winkel… Pijltje andere kant op!” Ik ben eerst ietwat van slag, want ze hebben de boel verbouwd… Maar GELUKKIG GEVEN ZE DAAR DE LOOPROUTE AAN ZODAT WE UITEINDELIJK al les GEZIEN HEBBEN!!!

Ik sluit mij aan bij het Stoere Bed!!! Zo één wilde Ingay ook altijd…, maar goed ik wilde ook altijd zo’n elektrische auto waar je dan echt in kon rijden! En ik bedenk me nu dat ik die dan elke avond PERFECT achterwaarts had kunnen inparkeren in de “garage” van mijn bed…

We lopen verder langs werkelijk TE LELIJKE kinderbedden… my god, those kids are doomed… .
Verderop nog een wel een fijn ander bed gespot, maar die trap he… die haaaaaaaaaaalde het natuurlijk niet bij die stevige… bij dat Stoere Bed… waar de Suikertantes zich geen zorgen hoeven te maken dat Madseboy uit bed valt.

“ja, dat was toch eigenlijk wel echt een leuk bed.”
“nou, ja, ik moet eerlijk zeggen dat ik het toch echt wel een TOPbed vind!”
Aldus 1 tevreden Moeder en 1 tevreden Suikertante, hihihihi

DURE WINKEL
“Hallo, kan ik helpen?”
Ja, ik ben op zoek naar DEZE lamp… *schuift voorzichtig de folder richting Mevrouw-met-Bontje*

“Ja, die heb ik niet besteld… ik heb echt AL LES besteld uit de folder, behalve DEZE LAMP… ”

*HIJ STAAT TOCH IN DE FOLDER?! DAN BESTEL JE HEM TOCH?*
“, oh, euhm, komt hij nog binnen dan?”

“Nee, ik heb wel deze en deze ENNNNN deeeeeze besteld ”. En op dit punt is ze eigenlijk het ernstigste, want de lampen uit de folder die ze WEL besteld heeft, zijn alle drie hetzelfde, namelijk van stof en in dezelfde kleur en in dezelfde vorm, dus die hoef je niet allemaal te bestellen, want dan maakt het geen h*l uit welke je kiest…

In tegenstelling tot de lamp die IK wil, namelijk niet van stof, in een ander kleur en in een andere vorm. Ze kijkt me aan alsof ze wil zeggen: vind je één van deze drie niet leuk dan? (). Nee, met je stomme bontje… ik wil DEZE.

“Ik kan wel even voor je op zoek dat ik je een plaaaaatje toestuur???? ”

PARDON?!

“Nou, een foto heb ik hier dus wel, maar er staat niet bij hoe groot hij is en of je hem kan verstellen of dat hij maar op één hoogte kan hangen en ik weet niet hoe de lamp erin hangt” (je weet wel, dat je tijdens de spaghettini constant geblindeerd wordt door die lamp, heel irritant…)

“De grootte kan ik wel aan je doormailen en zal ik er dan ook meteen een Plaaaaaaaaaaaaaatje bij doen? Dan mail ik je morgenmiddag ”

*zucht*

da’s Prima.

Ze heeft nog wel heel vriendelijk geholpen om een andere vestiging te zoeken , dus als iemand nog met mij mee op uitje wil naar Apeldoorn of Winterswijk?!

BOEHOE… Ik zie wel of ik nog speciaal richting een andere winkel ga… Ondertussen wacht ik potverdorie nog steeds op het mailtje…

de Sl**rie…

“Ga je mee naar die winkel, lamp kijken?” vroeg vriendinnetje Ingay (die ooit een leuk log had waar ze dit zelf op haar geheel eigen wijze had kunnen neerschrijven maar helaas heeft ze die dichtgegooid).
“Ok”, zei ik.

Ik vind woonwinkels wel leuk. Ook die dure, waar zij naar toe wilde. Af en toe dromen, en vooral griezelen van heel veel geld kostende fantasieloze meubelen. Kijk, zo’n Gispen leunstoel wil ik nog steeds. Maar de teak kastjes die ben ik na 10 jaar kijken maar niet kopen wel zat (dus blij dat ik ze 8 jaar geleden niet gekocht heb).

We liepen de winkel binnen naar het betreffende merkdeel. Voor die lamp. Maar toen konden we hem niet vinden. En alle juffrouwen en meneren waren in gesprek. Met klanten die voor “dat wordt dan 48 75″ veel geld meubels kochten (alsof het minder geld is, als je het in twee delen zegt. Zonder de honderd erbij). Wij durfden niet te storen voor de lamp van nog geen 100 euro.

Dus liepen we naar de trendhopper. Waar de meubels inderdaad trendgevoeliger zijn maar ook betaalbaarder. Dus net zoals bij de ikea (ik hartje ikea) mag iets dan ook weer een keer weg. Als ik het zat ben.

En daar zag ik hem. HET bed voor peuter, kleuter, en -hoe heet dat eigenlijk als je kind tussen de 6 en 12 is- Mads. Halfhoogslaper. Met leuk trapje omhoog. Stevig. Ik zag het al helemaal voor me. Leuk geschilderde kamer. Bed erin. Veel ruimte eromheen. Ruimte eronder. Voor een huisje. Dozen met speelgoed (moet nog wel iemand vinden die dat allemaal gaat doen, dat schilderen en zo ).

Maar goed, er moet eerst nog verbouwd. Voor Mads in onze kamer en wij naar de zolder kunnen. Dus blijft hij nog even in zijn ledikant.

We liepen terug naar die dure winkel. Waar we de juffrouw vroegen naar de lamp. Die in de folder stond. Die had ze dus niet. Kijk, die andere lampen in de folder, die had ze dus wel. Maar deze lamp had ze niet besteld. Ze vond hem niet mooi had tenslotte al zoveel lampen. Had ik al gezegd dat juist DIE lamp in de folder stond? Stomme juffrouw.

We konden natuurlijk niet weg zonder iets te kopen. Dus kocht ik een blauw dekbedovertrek met witte autos. Voor het bed dat Mads nog niet heeft. Maar er dus wel komt, over een jaartje of zo. Als ik weer naar die woonBOElevard wil.

maar niet opschreef. Omdat ik bang ben dan zeurderig te klinken. Bang dat mensen dan denken dat ik weer twijfel aan mijn blog, hoewel ik al lang besloten heb dat ik, ontevreden of niet, (te) kritisch of niet, onzeker of niet, alleen al voor mezelf hier af en toe iets neer blijf zetten. (Zo, dat is een lange zin).

Zij werd overigens weer getriggerd door iemand anders. De kern van het verhaal?

“And then I surf the internet and see what everyone else is doing– the blogs, (how do they write so often?) the stores, the books published… their pretty houses with dinner on the table every night… and the shame seeps in and the critical voices start howling in my ear. Hurry up, you’re falling behind, you’re blowing it, get your sh*t together…”

Dat heb ik dus ook. Soms vraag ik me af of ik ze niet allemaal uit mijn feedslijst moet gooien. De blogs van mensen die zo! goed! schrijven! Van mensen die hip zijn, populair zijn, vriendjes zijn met andere hippe, populaire mensen. Mensen die creatief zijn met hun huizen, met (de kleren) van hun kinderen, met lapjes en doeken en weet ik veel waar je allemaal nog creatief mee kunt zijn. Ik word er jaloersig van. Ambitieus, terwijl ik tegelijk mijn eigen beperkingen ken. Onzeker.

Voor eventjes dan. Dan schud ik dat gevoel weer van me af, geniet van de gedachte dat ik sommige dingen ook zou kunnen doen, voer zelf af en toe zo’n ideetje uit. En verder bedenk ik dat ik sommige dingen, hoe leuk ook bij anderen, helemaal niet wil. Omdat het niet bij me past. Omdat het teveel inspanning zou kosten . Omdat ik weer andere dingen doe.

Anyways. Ik zeur dus niet. Ik constateer alleen maar. Dat er op het internet meer mensen zijn die af en toe voelen wat ik ook af en toe voel . En dat dat absoluut een reden is waarom ik die feedlijst niet leeg gooi!

Een snelle google op zwangerschapsdromen levert vooral veel links naar dromen over zwangerschap op. En dan verklaringen over een begin van een nieuwe fase in het leven etc.. Dromen tijdens de zwangerschap schijnt nu (19 weken!) vooral te gaan over voormalig geliefden, mijn huidige partner (en daarmee waarschijnlijk de vader van mijn kind ) en zijn (on)begrip ten aanzien van de verandering die ik nu doormaak. OF over waar ik bang voor ben en waar ik op hoop.
Dat ik dan een hele nacht onrustig slaap en niet droom over (voormalig) geliefden maar herhaaldelijk over een trucklading aan bezems en moppen die op mijn werk
bezorgd wordt, wat betekent dat dan? Is dat een nieuwe fase in mijn leven waar ik op hoop? Opeens wel een fan van en goed in schoonmaken? Of toch iets waar ik bang voor ben? Een ding is zeker. Na zo’n nacht ben ik een dweil.