Nope, niet die van mij, die volgende week pas weer begint. Maar die van M*ds (ok, Muts wordt het niet ;)). Want die jongen IS AL BIJNA drie, en er moet natuurlijk al wel een school uitgezocht. Schijnt.

Helaas wonen wij niet in die mooie gerestaureerde woonboerderij met het weitje met ezeltjes en geitjes en misschien een paar ganzen in een klein durpje in the middle of nowhere waar de lokale school de enige optie is. Nee, wij wonen in een stad dus we hebben keuze. En keuze is leuk, schijnt. Tot je dan ook werkelijk een beslissing moet maken. En bedenken op welke gronden je dat doet.

Joh, je moet gewoon de school kiezen die goed voelt, is een vaak gehoord advies. En voor de duidelijkheid, we hebben nog geen school bezocht hoor. Dus voorlopig voelt er niets, behalve de buitenkant. Maar ik baseer mijn keuzes graag op een combinatie van hart en verstand. Meer van het een of het ander afhankelijk van de situatie.

We hebben realistisch gezien twee, (of als we een beetje gek zijn en M*ds tot zijn tiende gaan brengen vier) openbare, 1 katholieke, 1 protestant christelijke school in de “buurt”. Waaronder 1 dalton school, 1 montessorivariant, en de rest dus “normaal” met of zonder geloofsachtergrond. En, mocht dat nog niet duidelijk zijn, wij geloven niet. Maar hebben er ook niet perse bezwaar tegen als M*ds in contact komt met geloof, maar dan wel graag een bietje van alles. En ik ben van het gewone leren rekenen, schrijven, en algemene ontwikkeling. Maar heb ook helemaal geen ervaring met die bijzondere varianten.

Los daarvan wonen wij aan de rand van een vogel**rwijk. Een wijk in beweging, want as we speak wordt ongeveer de helft van het aantal sociale woningbouwwoningen gesloopt en vervangen door een meer gevarieerd aanbod van huur en koopwoningen. En ook dat schijnt effect te hebben op de huidige en toekomstige bevolking van de school. En daarmee met de aandacht en tijd voor individuele leerlingen.

Gisteren deed ik wat voorwerk. Bezocht de website van de onderwijsinspectie. Las dat 2 van de scholen in de afgelopen jaren extra bezocht zijn in verband met “verontrustende omstandigheden” (die gemakshalve en misschien wel begrijpelijk niet in de schoolgids van de desbetreffende scholen werd genoemd). Die omstandigheden schijnen overigens wel weer minder verontrustend te zijn want wel een voldoende beoordeling. Het viel me verder op hoeveel scholen gewoon op alles “voldoende” scoren en zich daarmee dus ook niet onderscheiden.

Ik scande een aantal websites. Las door de schoolgidsen, en bestudeerde de “openingstijden”. Dacht na over praktische zaken, want misschien komt de keuze daar straks wel op neer. Hoe ver willen we rijden voor halen en brengen? Vrijdag standaard vrij, vrijdag een halve dag of vrijdag een hele dag naar school maar dan extra weken vakantie en 1 keer in de maand een vrijdag vrij?

Zucht. Gelukkig is ie NOG NIET EENS drie. En hebben we nog even.

Tis weer voorbij die mooie zomer… (2 weken geleden in Zandvoort)

Wat ik nauwelijks heb nu ik de gelukkige moeder van twee kinderen ben, is tijd voor mezelf. Als L*nus niet wil drinken, poepen, lachen of aandacht wil, oftewel gewoon slaapt, dan is de resterende tijd overdag natuurlijk voor Muts*. En op de dagen dat Muts naar het KDV is, en L*nus slaapt, dan is daar nog het huishouden en aanverwanten.

Ik ben iemand die dat best nodig heeft, tijd voor mezelf. Dat wist ik natuurlijk wel, dat is ook de reden dat ik het niet zo erg vindt dat Jurroen op een gegeven moment gedurende de meeste een aantal avonden per week naar boven verdwijnt naar zijn 2de, 3de, 4de, 5de liefde, de computer. Maar het wordt nu wel heel duidelijk. Vooral op de momenten dat ik mezelf nog net kan bedwingen om zo hard als ik kan LAMENUALLEMAALFFMETRUST!!!! te schreeuwen als 3 mannen tegelijk mijn aandacht vragen.

Gisteren moest L*nus voor het eerst naar het KDV. En natuurlijk was dat ach en wee, mijn derde schatje wordt groot, maar wat is ie nog klein, en gaat dat wel goed, KRAK, dat was het breken van mijn moederhart. Maar ook HOERA! Eindelijk! ME TIME!

Al een week dacht ik erover na. WAT ga ik doen? Winkelen natuurlijk! Ik moet tenslotte zo weer werken en veel herfst dingen voor een post zwangerschapsbuikje en heupen van nog 4 kg te gaan heb ik niet. Maar jah, maandagochtend he…

Normale huisdingen werden al snel uitgesloten. Hartstikke nodig allemaal, maar ook zo weer teniet gedaan. Slapen, ook in de categorie harstikke nodig, maar dan moet ik gewoon maar eens vroeger naar bed gaan. Ook zo zonde van de tijd. Ongestoord in mijn eentje in bad met een kan thee en een stapel tijdschriften? Is een optie, maar ik stond nog niet te springen.

Zondagnacht bedacht ik het eindelijk. Dat bankje. Dat rode bankje, dat me al maanden verwijtend aankijkt, van ik zou toch geschilderd worden? Je hebt al eens een halfslachtige poging gedaan, maar totaal mislukt want verkeerde verf en niet goed geschuurd? Dat ga ik afmaken. Dan kan ik daarna maanden naar het bankje kijken en denken: dat heb ik m toch maar eens mooi gefikst! In die 2,5 uur ME TIME!

Dus bracht ik Muts en L*nus naar het KDV. En ging op zoek naar de schuurmachine. In de schuur, want daar hoort hij. In de gangkast, want daar zou hij zomaar kunnen zijn met het pre-zwangerschaps geklus. Op zolder achter de schotten, want daar hoort hij absoluut niet, maar dat is in dit huis geen indicatie voor waar iets werkelijk is. Resultaat: Geen schuurmachine.

Toen moest ik kolven. Tijdens het kolven belde ik nog even met mijn papa, maar hij wist ook niet waar de schuurmachine was. Msnde met vriendinnetje, en die had zo’n half gevoel. Dat hij wel eens bij hun zou kunnen zijn. En toen herinnerde ik me ook iets van “je mag m wel lenen maar er zit geen schuurpapier meer bij”. Dat laatste had ik onthouden want dat had ik twee weken geleden al gekocht om goed voorbereid te zijn op deze klus. Dat eerste dus duidelijk niet.

Toen bestelde ik nog maar een nieuwe, simpele, goedkope telefoon zonder gadgets wel met navigatie via het internet. Zocht naar en vond een simpel maar mooi zilveren bedelarmbandje dat past bij mijn ketting (ik bestelde nog maar niet maar zette m op mijn cadeautjes lijst) (HINT HINT!). Zocht ook naar maar vond geen mooie bedeltjes voor mijn twee zonen. En toen was het alweer tijd om L*nus op te halen van het KDV.

Volgende week, dan gaat L*nus weer wennen. En dat heb ik even verzet naar de maandagmiddag. Dan zijn de winkels tenminste open.

*Privacy issues: M*ds wordt Muts. Tiept makkelijker en toepasselijk ;). Nu zoek ik nog iets in dezelfde categorie voor L*nus.

Helden zijn het. Ik had L*nus he, ik kon niet…. *schraapt keel*

Kijk, je mag een ochtendje weg bij de kinderen, en je maakt meteen weer wat mee.

Vanochtend mocht een student die ik (in naam) begeleidde af. Dat betekent dat ze mijn handtekening nodig had, dus moest ik aanwezig zijn bij haar colloquium. Na 20 minuten presenteren van haar onderzoek sloegen de stoppen door*. Letterlijk. Geen stroom betekende geen computer en geen computer betekent geen powerpoint.

Nu is dat voor de meeste studenten (en ook docenten) een reden om meteen vet in de paniek te schieten. Houvast weg is einde verhaal. Maar deze uitzonderlijke en ook cum laude afgestudeerde student ging onverstoorbaar verder met haar verhaal.

En… bij mij ging het door haar meesterlijk optreden weer kriebelen. Dat werken komt er weer aan en tot nu toe had ik een beetje een dubbele houding. Graag weer even het huis uit zonder kinderen maar de lading onderwijs die ik in de eerste zeven weken moet geven, daar zag ik als een berg tegenop. Dus drukte ik de gedachte aan werk maar ver weg. Maar door haar voorbeeld raakte ik weer gemotiveerd (gek hoor, want soms gebeurd bij mij precies het tegenovergestelde. Dat ik erg gedemotiveerd raak als mensen iets zo goed doen, dat ik er alleen maar met open mond naar kan kijken).

Een nieuw jaar, een nieuw vak is als een nieuw schrift, dat betekent nieuwe kansen. De uitdaging van het helemaal perfect doen beter  doen dan de vorige keer. De studenten begeleidden terwijl ze iets leren dat ik ook erg leuk vind. Ik heb er weer zin in! En dat die zin altijd minder wordt naarmate de eerste fouten in het schrift of ik het weer verpest met mijn slordige handschrift, daar denk ik nu weer even niet over na.

*uiteindelijk bleek dat bij werkzaamheden een kabel was doorgetrokken, dus de stroom kwam gedurende de rest van de presentatie ook niet terug.

Ik heb ook nog een weblog. Dat ik vast regelmatiger ga bijhouden wanneer mijn verlof voorbij is (over 2! weken) en ik weer dingen ga meemaken. Als, hoe heerlijk ook, mijn leven niet meer alleen draait om het gelukkig houden van 3 jongetjes. Dan is hopelijk ook mijn post-zwangerschapsdementie over en kan ik weer langer dan een dag onthouden wat ik gedaan heb. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Hem voeren, zo houd je er eentje gelukkig.

Experimenteel schilderen, een van de manieren om de ander bezig te houden. En mama daarna met het schoonmaken van de badkamer.

Een nieuw bed voor de “Ik ben heel groot he?” jongen. Is hij ook erg blij mee. Alleen nu wil hij graag dat mama in het bovenste bed gaat slapen. En dat vind papa weer niet zo gezellig.

Jongetjes aan het lachen maken. Ook erg leuk.

We waren ook nog ff weg. Even met vriendinnetje en kids (zonder mannen) naar een zeer luxe vakantiehuis in Haarlem. Dat normaal wordt bewoond door familie, maar die waren in Boedapest aan het luisteren naar Madness, Mika, C-mon & Kypski en andere leuke muziekjes. En eigenlijk was ik strontjaloers. Maar wij deden ook leuke dingen. Naar het strand. Naar de grootste buitenspeeltuin van Nederland. Weer naar het strand. En ik ging nog op kraamvisite bij oud studiegenootjes. Alleen wil mijn cardreader de kaart van die fotocamera niet lezen. Dus dat schuiven we dan maar door naar een volgend “ongeïnspireerd dus gooi ik er maar schattige foto’s van mijn kinderen in logje”.

Fijne avond, ochtend, middag! Kusje mij.

M*ds, L*nus en ik zitten in bad.

“Mama, L*nus heeft een kleine p*emel.”

“Ja dat klopt”

“En ik heb een grote p*emel.”

“Ja, jij hebt een grote(re) p*emel.”

“En jij hebt geen p*emel.”

“Nee, mama heeft geen p*emel.”

“Dan moet je een p*emel kopen…”

***

Opa laat een scheet. M*ds kijkt op en opa zegt: “Dat deed L*nus”

Oma grijpt in en zegt: “Opa, jij mag niet iemand anders op de kop geven”

M*ds: “Nee, maar een koprol mag wel.”

Ik zou me hier zo bij aan kunnen sluiten. Maar gelukkig heb ik deze.

Geeft mij de kans om achter de computer te zitten en een kopje thee te drinken.

Gisteravond was het ff op. Mijn energie. Ik merkte het omdat ik inwendig gillend en in gedachten een lichaamsdeeltje fijnknijpend (armpje of zo) ik het in bed leggen van M*ds overgaf aan Jurroen. Om ongelukken te voorkomen. Nam liever L*nus over terwijl hij zijn huiluurtje had. Die gaat nog niet in discussie.

Toen de zonen eindelijk sliepen, kroop ik met boek in bad. Even alleen met mezelf en met de blauwe kneipp met lavendel. Ter ontspanning, stond er op de badolie. Vooral eindelijk lang genoeg ongestoord een boek gelezen om ook gegrepen te worden door de schrijfstijl (verhaal hoeft niet, het is “maar” chicklit).

Voor vandaag had ik grote plannen die iets te maken hadden met het voorbereiden van een verjaardag, geloof ik. In plaats daarvan kroop ik nadat ik M*ds en zijn papa het huis uit had gewerkt weer in bed, met L*nus. Het is dat ik om 12 uur uit mijn bed gewaarschuwd werd (1e maandag v/d maand), anders had ik er misschien nog wel ingelegen.

Vanmiddag klooide ik wat aan, vanavond bakte ik muffins. Want dat is veel resultaat voor weinig werk en daar krijg ik energie van. De appeltaart die ik ook nog maakte moet wel verschrikkelijk lekker zijn om het geklooi met het deeg in zo’n vorm krijgen waard te zijn. Wat een gedoe. Over 15 minuten haal ik m uit de oven en dan duik ik weer in bed.

Morgen Over een half uur ben ik 34. Het huis is een zooi, maar er is taart. And that’s all that counts, toch?

Aanstaande dinsdag is het zover. Weer een jaar ouder word ik dan. Mijn voornemen om mijn verjaardag dit jaar niet echt te vieren is in het water gevallen, ik heb inmiddels al tegen zoveel mensen gezegd dat ik “mijn verjaardag niet vier maar als je zin hebt dan kom je maar gewoon langs voor een kopje koffie hoor” dat ik ook maar taart in huis zal halen.

Ik maak (goede en slechte) voornemens nooit met het nieuwe kalenderjaar, maar altijd ik zelf weer een jaartje ouder wordt. Dat zie ik als het moment waarop ik weer een kans heb mijn leven totaal om te gooien ;). En cliché cliché, de voornemens zien er wel ongeveer hetzelfde uit als de voornemens die half Nederland doorgaans in december maakt. Dit jaar met zwangerschapstintje ;).

• Paar kilo afvallen. Altijd op mijn lijstje, maar nu wat extremer dan anders. Liefst een stuk of 8. In ieder geval nog die 6 zwangerschapskilos maar mijn “ik voel me op mijn lekkerst gewicht” ligt nog een kilo of 2 lager.
• Gezonder gaan leven. Gaat natuurlijk hand in hand met het vorige voornemen, maar ook mijn officiële kraamtijd is dinsdag voorbij dus de plannen om te gaan hardlopen, eindelijk een keer een paar push ups te kunnen en liefst ook nog die buikspieren te versterken komen weer uit de kast. Of gewoon vaker wandelen door de verschillende wijken van mijn stad (beginnende met de onze) om die eens goed te leren kennen, zoals ik vanavond al deed.
• Me minder druk maken over het ouder worden. Me beseffen dat je leven niet stopt als je 34 wordt. Dat het feit dat ik nu niet zo makkelijk naar een concert kan, niet betekent dat ik dat over een paar maanden niet weer kan. En niet bang zijn dat ik dan vanwege te oud uit de discotheek, het concertgebouw of van het festivalterrein gekickt ga worden.
• Meer dingen doen die me leuk lijken maar die ik nog niet eerder heb gedaan en die ik stiekem wel spannend vind. Grensverleggend bezig zijn zeg maar ;). Tweede kind krijgen is inmiddels afgestreept. Fotografie cursus van vorig jaar was daar een voorbeeld van, maar ook de kookworkshop in het kulturhuske waar ik niemand ken. Iemand suggesties voor nog meer grensverleggende activiteiten ;)?
• Geen chinees meer eten zolang ik nog borstvoeding geef. Want daar kan mijn zoon kennelijk niet tegen. Xcuse me terwijl ik deze meneer weer ga troosten…

Totaal ongerelateerd maar wel schattig