Hij is lief. Hij is schattig. Hij is de oorzaak van nog een geval van liefde op het eerste gezicht. Hij slaapt. Hij poept. En…

Whazzup Dudes? (Shirt cadeautje van Cisca, hier nog een foto)

Hij kan heel hard schreeuwen. Kent geen “pruttelen”, klaaglijk huilen of een beetje protesteren. Als hij aan gaat, dan gaat hij vol aan. Huilt hard. Loopt rood aan, wappert met armpjes en beentjes. En als je denkt dat het niet harden kan, dan dacht je dat verkeerd. Alleen als je hem troost, dan schakelt hij over op een hees “Huuu Huuu Huuu”.

Hij is sterk. Tilt al sinds hij een paar dagen oud is zijn hoofd op, als hij rechtop gehouden wordt. En na vijf weken kan hij minuten lang zijn hoofd rechtop houden, als er maar iets interessants te zien is. Volgens de CB arts richt hij “al”. Steekt zijn armpje gestrekt vooruit, en kijkt er gericht naar. Hij kijkt in ieder geval een stuk minder scheel dan in het begin.

Hij komt overdag moeilijk in slaap. Wil gewiegd worden. In de wandelwagen, in de draagdoek, eventueel in een wipstoel of op een schouder. Hoewel je die schouder dan weer beter kan gebruiken om overheen te kijken. En weer volgens het CB, zelf in slaap komen is belangrijk. Twintig minuten mag ik hem laten huilen. Hmmm, tja. Vervolgens vertelde de arts dan weer wel over al haar 5 kinderen, hoe verschillend ze waren en hoe ze sommigen in slaap wiegde en dan snel weglegde. Denk dat ik mijn eigen ding doe om over 10 jaar te horen hoe goed of fout dat was, dan hebben ze daar vast weer onderzoek naar gedaan.

Hij slaapt dus wel hoor…

En dan waarvoor ik op het CB was. Wegen. 5300 gram schoon aan de haak. 57 cm. Langer en zwaarder dan gemiddeld. En waar ik al bang was voor foute borstvoeding/dieet adviezen (na een kort gesprek met verpleegkundige 2 weken geleden) was dat allemaal goed. Nu moet ik nog wennen aan al die plooien.Verder leek het een tevreden kindje, helemaal goedgekeurd. Nou, dat is ie ook. Door mij. Door zijn papa. En door zijn broer. Hoewel je dat niet zou zeggen op deze foto…

Pakje gekregen van Mammalien. Met een geweldige slab. Die nog niet is vastgelegd.

Kijk, mijn (op een na) oudste schatje leert natuurlijk constant. Kleine stapjes, grote stapjes, de verschrikkelijke sprongetjes ;).

He’s come a long way since he was as small as his little brother.

Maar meestal zie ik die leermomenten niet zo duidelijk als gisteravond. U moet weten, M*ds slaapt nog in zijn ledikant. Hij past nog, tot 5 weken geleden had hij nog geen kleine broer, en kleine broer slaapt nu ook nog in de wieg, dus geen reden om te verhuizen. In zijn oude (kleine) kamer paste het ledikant ook veel beter.

Wij hebben een vast bedritueel. Tanden poetsen, boekje lezen en dan een riedeltje van “tilt mama je in bed of ga je zelf in bed”. Hij kiest natuurlijk altijd voor het laatste. Dat kan hij namelijk. Zelf erin. En ook zelf eruit.

Gisteren hadden we een beetje woorden. Want geen tanden poetsen is geen boek lezen. En niet binnen drie tellen zelf in bed nadat mama het getreuzel zat is betekent in bed getild worden. Exit Mama. En tot gisteren betekende dat een jongetje dat alsnog riep dat de tandjes gepoetst moesten worden, om dat boekje maar voorgelezen te krijgen.

Meneer had nog niet bedacht dat je ook uit bed kunt als mama (of papa) niet in de kamer is. Tot gisteren dus. Want gisteren klom hij dus uit bed terwijl ik voor de deur stond. Bummer.

Binnen drie tellen stond ik ook weer in zijn kamer. Om de tanden te poetsen. En terwijl ik daar mee bezig was zag ik het aan zijn gezicht. De klik. Het kwartje dat viel. Aan de groter wordende grijns. De twinkeling in de ogen. Was ik getuige van de beginnende realisatie van de oneindige mogelijkheden van de vrijheid om zelf je bed uit te kunnen.

Zonder pardon liet hij na het tanden poetsen de bom het ritueel vallen. Boekje lezen hoefde niet meer. Dan klim ik nu wel snel in bed mama. Mama zelf mocht weggaan, graag zelfs. De zon (zijn lamp) aanlaten aub. En ik stond buiten. Me afvragend hoe de komende avonden eruit zouden zien. Vrezend ook.

Beneden bracht ik papa op de hoogte van het einde van onze vrije avond. Twintig seconden later stond er een roepend M*dsje op de gang. Nog eens twintig seconden later lag hij weer in bed. And again. And again. Om negen uur lag hij in bed, geloof ik. Te slapen, dacht ik. Om 11 uur toen ik naar boven ging hoorde ik hem snikken. Vond ik hem op het kleed midden in de kamer. Want vrijheid is ook eng.

Uiteindelijk viel hij bij mij in bed in slaap. Werd een uurtje later -slapend- door zijn papa weer in bed gelegd. Sliep vanochtend een beetje uit maar werd verre van fit wakker. Dus maar niet naar het kdv. In plaats daarvan pyjamadag en vanmiddag lang naar bed. Hoop ik.

Ps. Morgen een L*nus Post. Na het eerste bezoekje aan het cb. Meer nieuws over mijn monsterlijk groeiende jongste schatje ;). I promise.

Op een na dan ;).
En… als het goed is… is het reageer probleem opgelost!

Mensuh, ik ben er weer. Hoewel mijn kraamtijd officieel nog niet is afgelopen, voel ik me kraamvrouw af en moeder van twee kinderen op.

L*nus past zich langzaam aan van babietje in de buik naar babietje in de grote buitenwereld. Wil nog veel bij mama zijn, maar kan ook langer alleen en wakker in een box/wipstoel/wagen liggen of zitten. Alleen in slaap vallen is nog teveel gevraagd, dat doen we aan de borst of in de draagdoek. Maar zijn gedrag wordt wat voorspelbaarder en daar valt nu dus meer mee/omheen te plannen.

M*ds is vooral trotse grote boer. “Is L*nus he?” terwijl hij naar de wagen wijst. Kusjes geven, hoofdjes aaien en voetjes vergelijken. Maar aandacht delen is ook moeilijk en de volledige aandacht kun je vooral op negatieve manier heel snel krijgen. Uitdagend naar je ouders kijken en precies de dingen doen waarvan je weet dat ze niet mogen. HUILEN als je je zin niet krijgt. Papa slaan, mama slaan en soms zelfs L*nus slaan.

En ook papa en mama moeten nog even wennen aan de nieuwe situatie. Geven kinderen over afhankelijk van wat er moet gebeuren en wie dat het beste kan. Voeden van L*nus doe ik, bijvoorbeeld. Dat taken verdelen gaat meestal goed. Meestal, want af en toe is de coördinatie niet perfect en wordt er ff gescholden. Maar goed, we hebben vandaag ons 3 jarig huwelijk jubileum gehaald dus ook dat lijkt goed te gaan ;).

Ik lees net dat het morgen weer gaat stormen. En dat maakt me wel een beetje bang.

Gisteren ben ik, zoals M*ds het zegt, een beetje geschokken. Want storm! En regen! En valwinden (kennelijk). Windhozen beweren sommige mensen ook.

Feit is dat ik maandag het ene moment dacht: Mooie wolken wel. Het volgende moment rende ik door het huis om ramen en deuren te sluiten. Het werd zwart buiten. Door de donkere wolken, maar ook kilo’s zand in de lucht. Op zolder kreeg ik de ramen nauwelijks dicht. Dakpannen (gelukkig van de buurman) rammelden van het dak voor het raam langs. Toen het huis eindelijk potjedicht zat lag dat zand binnen. Samen met nog een paar emmers blaadjes en takken.

Ik liet ook nog even de postbode binnen die voor mijn deur stond te schuilen. Samen stonden we onder de indruk en licht trillend in de kamer. Zagen hoe een dakrand van het huis vloog. De regenpijp losliet. De boom in de achtertuin heftig heen en weer schudde.

Een half uurtje later kon ik de schade opnemen. De dakrand dus, en de schutting staat “een bietje” scheef. Gezien de chaos in de buurt valt dat nog mee. Vele missende dakpannen. Maar ook veel, vooral mooie oude bomen compleet ontworteld of gedeeltelijk onttakt. Een treinstation ontdakt. Morgen dus weer. Ik kruip nu al vast in de kelder.

Ik neem even een logpauze.

Omdat het overdag te warm is om iets te doen. Mijn jongste zoon denkt dat het zelfs te warm is om te slapen. Dat maakt dat ik ondanks de warmte druk ben. Mijn oudste zoon is met zijn opa en oma naar Zeeland. Dat is dan wel weer lekker rustig, maar ik mis hem ook maar die rust pak ik dan ook ff.

Omdat het nog steeds niet lukt om hier normaal te reageren. Ja Edje, Jeroen was wel bij de bevalling. Ik heb 10 keer geprobeerd om dat in een reaktie te zeggen, niet gelukt. Dus nu ben ik het zat. Dus pauze tot het duidelijk is waarom dat is (tenzij dat te lang duurt).

Omdat ik totaal geen inspiratie heb. Ja, natuurlijk, Hup Holland Hup. En mijn jongste zoon is geweldig. En mijn oudste ook. Maar erover schrijven? Neuh.

Geniet van het weer, de vakantie, van alles! Tot snel!

In het jaar onzer Heeren 2010 werd ik op 22 juni om 5.3o wakker met iets wat op buikkrampen leek. Regelmatig. Om de 10 minuten of zo, ik was nog niet zo aan het tellen, en eigenlijk durfde ik niet te geloven. Het geloof kwam uiteindelijk pas 20 minuten voor de geboorte.

Op dat moment ben ik al wel boterhammen voor Mads gaan smeren voor het KDV en ik heb zelfs nog even een was in de machien gedaan. Dan is de boel aan “kant” ;). Om half negen heb ik “normaal” maar wel met al iets pittiger weeën M*ds en Jurroen uitgezwaaid. Jurroen werkt op slechts 10 minuten afstand en ik had geen behoefte aan iemand die me verwachtingsvol zou gaan zitten aankijken om te zien of “het zover was”.

Ik hing buiten nog het wasje op. Bracht even vriendinnetje op de hoogte van het mogelijke begin van een bevalling (ze wilde erg graag weer 48 uur me(d)eleven ;)). Het internet vertelde mij dat oefen weeën afzakken in bad, terwijl de echte dan blijven. Bovendien had ik vooraf hoge verwachtingen van ontspannen weeën opvangen in bad of onder de douche. Om half 10 kroop ik dus in bad. Optimist als ik ben nam ik een boek mee.

Om half elf was het allemaal zoveel heftiger geworden dat boek lezen niet meer lukte . Ik wilde niet meer alleen zijn en ik twijfelde of ik de verloskundige zou gaan bellen. Ik lag met mobiel in bad en timede om de 5 minuten een wee van 45 seconden. Daarmee voldeed ik aan het “bel de verloskundige” criterium en ik smste Jurroen.

De verloskundige was er 20 minuten later en ze gaf vrijwel meteen aan dat ze, mij ziende, dacht dat ze niet meer weg zou gaan. Over een uurtje of ergens in de middag ga jij bevallen. Nog altijd de ongelovige wilde ik eerst de ontsluitingsdiagnose maar eens afwachten. Toen die kwam was ik toch teleurgesteld, 2 cm maar. Desondanks wilde de verloskundige de kraamverzorgster al bellen. Ze “stripte” nog wat en de weeën werden meteen NOG heftiger. Op haar advies vertrok ik weer naar de douche.

Terwijl ik onder de douche zat kwam een dolenthousiaste kraamverzorgster voorbij. Ze zwaaide vanuit de deuropening, verwachtte bijna nog een hand en 3 zoenen en ging meteen aan het meepuffen. Ik heb haar meteen (nog vriendelijk) verzocht daarmee te stoppen. Na een half uur had ik het douchen ook wel weer gezien. Op dat moment had ik 3 cm ontsluiting en brak de verloskundige de vliezen. Vrij snel daarna had ik de eerste persdrang en zelfs reflexpersweeen. Niets aan te houden dus. Maar nog maar 5 cm ontsluiting. Dat was het moment dat ik dacht: Breng me nu maar naar het ziekenhuis dan. Dit nog tig uur wegpuffen zag ik absoluut niet zitten.

Het bleef echter bij denken want de verloskundige was erg rustig en bleef maar zeggen dat het niet zo lang meer zou duren. Ik bleef haar niet geloven maar had tegelijkertijd vertrouwen in haar dat ze het wel zou weten. Haar vak tenslotte. Ze deed nog iets wat in het bevallingsverslag omschreven staat als “tegendruk op baarmoederrand” en binnen een paar minuten ging de ontsluiting van 5 naar 9 en toen ik iets uitriep als “nu vind ik het echt niet meer leuk” 10 centimeter.

De persweeen waren in eerste instantie een opluchting. Werk te doen, en voor mijn gevoel duurden ze korter. Ik perste twee persen in elke wee. Naar het eind toe (maar kwartiertje later) werd het weer wat minder. Het ging verdorie weer pijn doen! En JC, wat doet dat “staan” van het hoofdje pijn. Maar precies om 14.00 uur was Linus daar dan. Thuis bevallen. Vrijwel direct op de buik, waar hij een tijd mocht blijven liggen. Apgar scores van 9 en 10. Binnen het uur aangelegd. Op alle fronten dus een totaal andere bevalling (en kraamtijd) dan de eerste keer.

Twee uur later zat ik gedouched op een stoel te wachten tot het bed verschoond was. Ongelovig voor me uitstarend. Bij alle mogelijke bevallingen die ik bedacht had, en geloof me, vele daarvan waren positiever dan die 48 uur van de eerste keer, had ik niet gedacht dat “het klusje” binnen 5 uur (wederom volgens het bevallingsverslag) geklaard zou zijn. Gezonde baby, gezonde fitte mama (nauwelijks permanente schade).

Andere puntjes nog?

• Nat haar van de douche is na het douchen zelf niet fijn. Terwijl je op bed ligt om weeën op te vangen of te persen. Advies: Badmuts regelen.
• Mensen die over futiliteiten praten terwijl je ligt te bevallen is niet fijn. En op het moment dat je ligt te bevallen, is bijna alles een futiliteit.
• Een dolenthousiaste en meepuffende kraamverzorgster die assisteert tijdens de bevalling is niet fijn. Maaaar… na de bevalling is een enthousiaste, initiatiefrijke en doortastende kraamverzorgster wel erg fijn. Aangezien de bevalling in dit geval een stuk korter duurde dan de kraamtijd: HOERA voor kraamverzorgster.
• Zo’n bevalling die volledig door je lichaam wordt gestuurd, en waar niets aan te houden is, is … overweldigend. Oncontroleerbaar. En dat is best een positieve/negatieve/rare ervaring voor een controlfreak als ik.
• Vandaag om 14.00 uur is L*nus al weer 2 weken.

Ergens in december ging mijn vader met pensioen. Na 40 jaar onderwijs eindelijk de vrijheid ;). Hij kreeg een afscheidsreceptie en gaf een afscheidsfeest. En vroeg mij foto’s te maken van het geheel wat ik erg prettig vind want dat geeft mij wat te doen en dan hoef ik niet met al die mensen te praten.

Die 400+ foto’s sloeg ik digitaal ergens op. Toevallig (?) koos ik er de avond voor (BIJNA TWEE WEKEN GELEDEN!) DE bevalling begon om voor het eerst sinds december weer naar de foto’s te kijken. Ik bewerkte, wikte en woog en hield er uiteindelijk 250 over. Toen moest ik even bevallen en bijkomen.

Vorige week kreeg ik een mailtje van de HEMA over een korting op fotoalbums. Vandaag laatste dag. Net verzond ik het album. Klaar. Nu heb ik eindelijk iets gedaan met foto’s en albums in een bevallingsverlof. Nam ik me 3 jaar geleden bij Mads al voor. Toch knap.

Nu nog maar 2 dozen “echte” foto’s te gaan. Zo van mijn 16de tot mijn 26ste. Ik geloof dat ik nog maar 3 kinderen moet gaan baren.

Warm he? Ja, warrum. Erg warm. Veel verder kom ik vandaag niet. Dan constateren dat het erg warm is. Onze enige prioriteit is zo veel mogelijk fruit en vocht in onszelf en in Mads en zo veel mogelijk vocht in Linus te krijgen.

Om het leven verder leefbaar te houden hebben het maximaal aantal schaduwpunten in de tuin gecreëerd. Desondanks zijn de lontjes kort dus het vermaak moet simpel zijn.

Waterpistool, grote bakken met water en voor de momenten dat daar de lol af is loungen op de bank met buurman en buurman op de tv. Voor oudste zoon.

Laptop, herhalingen van A-team en buurman en buurman. Voor manlief.

Laptop, vrouwenblaadjes en boek. Voor mij.

Borst, een 37 + graden lichaam om tegen in slaap te vallen en daarna de kinderwagenbak of wipstoel. Voor jongste zoon.

Nog een overwinning vanmiddag en wij moeten de dag wel door komen…

Wij doen hier vakantie. Luxe vakantie. Een team kraamhulpen dat het huisje elke dag opruimt, eten verzorgt en fruit cocktails maakt. Een moeder die weinig tot geen klachten meer heeft van de bevalling, en zich dus ontzettend decadent voelt als ze zich met damesblaadje onder een parasolletje vleit. Een jochie dat op geboortegewicht is en geslaagd voor de gehoortest. En een ander jochie dat vanmiddag heerlijk in het zand heeft gespeeld. En het water. Met paprikachips on the side (ter ere van het Nederlands Elftal).