Onrustige zondag syndroom
Die begon met mogen uitslapen maar dan is kunnen een 2. Stiekem toch al wakker en elke keer als ik bijna weer insliep hoorde ik zoon beneden gillen. Om half 10 wilde hij perse naar mama toe. Dit liet hij luid en duidelijk horen en ik gaf het slapen maar op.
Eenmaal opgestaan was ik onrustig. Keek naar buiten naar het grijze weer en voelde me opgesloten. Toen het een uurtje later een beetje blauw werd ontsnapte ik -met zoon op de loopfiets- om een eindje te gaan wandelen. Kon de papa een begin maken met het opruimen van de zolder, zonder goedbedoelde maar slecht uitkomende hulp van overactieve zoon.
Ik ging halverwege de wandeling met kopje koffie verkeerd met opgeschuimde melk en kaneel halen bij vriendinnetje Miriam. Kreeg het ook nog
. Nam een uurtje later een doorgedraaide dino mannetje weer mee voor de rest van de wandeling. Stopt hem bij thuiskomst onmiddelijk in bed.
Toen kroop ik voor een uurtje met boek in bad. Boek wist niet te boeien, maar ik vrees dat het boek daar weinig aan kon doen. Toen ik uit bad was was Mads ook alweer wakker en weer net zo onrustig en grensverkennend als voor zijn middagslaap. De grenzen van zijn eigen kunnen en de grenzen van zijn ouders, soms beide tegelijk.
Nu ligt hij eindelijk weer in bed. En probeer ik de onrust die me al de hele dag in zijn greep houdt kwijt te raken. Of op zijn minst te snappen waar het vandaan komt (behalve van het constante politieagentje spelen van vandaag natuurlijk).
De komende week met veel onderwijs klopt alweer aan de deur. Dat gaat door tot mijn verlof. Over een maand gaan we (laten) verbouwen. Qua zwanger ben ik over de helft (Beeb trapt overigens heerlijk mee). Maar waar de onrust nu precies vandaan komt? Misschien is het wel alles tegelijk.
Tijdens het schrijven van dit logje heb ik een ander boek gepakt. Gezapt van de reunie (neuh) naar notting hill (dubbel neuh) naar criminal minds (meteen reclame). Alle vandaag bijgewerkte logjes alweer gelezen. Nog 10 minuten geworsteld met een goed onrustig einde aan dit logje. Zonder resultaat.
Ikke beetje boos. Ook al zit ik in de auto die mama met veel liefde voor mij gemaakt heeft in de hoop dat dat mij even bezig zou houden.






.
